در زمانهاي گذشته مرسوم بود در مواردي كه بچه به هر دليلي دسترسي به شير مادر نداشت او را به دست زني شيرده كه به آن دايه گفته مي شد مي سپردند ولي اين كار
در اين زمان به ندرت اتفاق ميافتد

در ماجراي دوران نوزادي پيامبر اكرم (ص) در يكي از  نقل ها آمده كه حضرت وقتي چهار ماهه بودند آمنه مادر خويش را از دست دادند و بدين ترتيب آن حضرت در حالي
 كه ازنعمت پدر و مادر محروم مانده بود به دست پدر بزرگ خويش عبدالمطلب سپرده شد پدر بزرگ آن حضرت به واسطه مرگ آمنه بسيار متأثر و اندوهگين بود به طوري كه سه شبانه روز چيزي نخورد و نياشاميد سپس ان كودك را كه آرام و قرار نداشت و مرتب
گريه ميكرد به دختر عائكه و صفيه سپرد ولي بچه پيش عمه ها نيز دست از گريه بر نمي داشت اين بود كه آنها به فكر پيدا نمودن زني جهت شير دهي به آن حضرت افتادند و زنان زيادي را براي اين كار پيدا نمودند اما آن بچه پستان هيچ كدام از آنها را نمي گرفت
تا اينكه حضرت عبدالمطلب توسط يكي از پير مردان قريش به نام عقيل بن ابي وقاص
از وجود زني به نام حليمه سعديه كه شخصي عاقل، دانا، زيبا و داراي حسب ونسب بلند
و بلاخره زباني فصيح داشت اگاه شد و بچه را با شرايطي براي شير دهي وتربيت
به او سپرد»[1]

 


[1] - بحار الانوار ج15ص341تا346 رقم 13